In de schaduw van grijze, socialistische gebouwen in Zagreb liep Ana elke dag dezelfde route naar huis. De massieve flats, ooit symbolen van vooruitgang, fluisterden verhalen van een verleden vol idealen en beloftes. Tussen het beton groeiden kleine tuintjes, alsof bewoners zachtjes verzet boden tegen de kilte. Ana vroeg zich af hoeveel dromen nog verborgen zaten achter de identieke ramen. En terwijl de zon onderging, kregen de gebouwen even een warme gloed, alsof ze hun eigen geschiedenis wilden verzachten.